KARALAMA - 3

  Boylu boyunca uzanmıştı kumlara. Elinde geceden de kara küçük bir karga ile gökyüzüne bakıyordu. Bir taraftan karganın tüylerini okşayıp bir taraftan da yıldızları izliyordu.

Yıldızlar da tıpkı insanlar gibi diye geçirdi içinden. Nasıl ki yıldızlar bir araya gelip de galaksileri oluşturuyorsa insanlar da bir araya gelerek aileleri oluşturuyordu.

“Aile” diye fısıldayıp bir kahkaha patlattı. Tüylerinin okşanmasıyla iyice mayışan karga kahkaha sesiyle irkilip en az kahkaha kadar gür bir sesle gakladı. Karganın gaklamasıyla gagasına inen şaplağın şiddetini hissetmesi bir oldu. Karga sindi, yeniden sessizliğe büründü.

KARALAMA - 2

Uçsuz, bucaksız bir mavilikti hatırladığı son şey. Sonu olmayan, pırıl pırıl pırıldayan bir mavilik. Bir şey ne kadar güzel olabilirse işte o kadar güzeldi. Denizmiş adı. Henüz bir tırtılken annesinin anlattığı masallardan tanıyordu onu.

“Deniz... Masmavi bir sonsuzluk...” diyordu annesi ona anlattığı masallarda. Kim bilir ne kadar zamandır uçuyordu bu sonsuzluğa ulaşabilmek için. Sonu gelmeden ulaşmalıydı ona. Sonsuzlukta boğulmalıydı, sonsuz olmalıydı.

Yokluk bu kadar kolayken, sonsuzluğa ulaşmak neden bu kadar zordu ki?

KARALAMA - 1

        Elleri titriyordu kalemi tutarken. Önce uzun uzun bakmıştı kaleme bakışları titrerken. Göz pınarlarını dolduran yaşlar görüşünü bozuyordu. Sanki masa titriyordu, sanki sandalye titriyordu, sanki kalem titriyordu. Sanki bir deprem oluyordu da geçmek bilmiyordu. Öyle bir depremdi ki bu; kalbini parçalıyordu.

          Sonunda cesaret meşalesini yakıp kalemi tutmayı başarmıştı. Deprem hala devam mı ediyordu yoksa sahiden elleri mi titriyordu kalemi tutarken? Düşünmeyi kesmesi gerektiğine karar vermiş olacak ki aniden kağıdı çekti önüne. Yaşlar göz pınarlarından aşağı süzülünce görüşü de netleşmeye başladı.

           “O gün” diye başladı yazmaya.